სოციალური უზრუნველყოფისა და საპენსიო სისტემები იმდენად სუსტი და ფუნქცია-მოკლებულია, რომ მისი რეფორმის აუცილებლობა ეჭვს არ იწვევს.

ამიტომ, თუკი საქართველოში ვინმეს სურს, რომ უზრუნველყოფილი იყოს ადამიანის პიროვნული თავისუფლების, პირადი ღირსებისა და კერძო საკუთრების უზენაესობის დაცვა, უპრიანია, რომ მსოფლიო ბანკს კარებისკენ მიუთითოს.

ამდენად, იქნებ დავფიქრდეთ, რომ არჩევნებში ხმის მიცემა მხოლოდ მაშინ გაგვიუმჯობესებს ცხოვრების პირობებს (და შესაბამისად აქვს კიდეც აზრი!), როდესაც შედეგად ხელისუფლებაში მოხვედრის შანსი ექნებათ ადამიანებს, რომლებიც აღიარებენ თითოეული ჩვენთაგანის პიროვნული თავისუფლების, პირადი ღირსებისა და კერძო საკუთრების უზენაესობას!

ფაქტია, რომ საქართველოს, ისევე როგორც ყველა სხვა ქვეყნის სახელმწიფო სოციალური უზრუნველყოფის სისტემა, რომელიც აგებულია სავალდებულო სოციალურ სოლიდარობაზე პრინციპზე, ანუ სახელმწიფოს მიერ ცენტრალიზებული წესით ორგანიზებულ შემოსავლების გადანაწილებაზე დამსაქმებლებიდან და დასაქმებულებიდან გაჭირვებულებსა და პენსიონერებზე (ე.წ. pay-as-you-go  სისტემა, რაც ნიშნავს სოციალური გადასახადების გადახდას ხელფასის მიღებისთანავე), ტიტანიკის მსგავსად მიექანება კატასტროფისაკენ.

...მიუხედავად თემისადმი ინტერესისა და აზრთა სხვადასხვაობისა, აშკარაა, - საპენსიო რეფორმის საკითხში მოვლენები ქართულ ბიუროკრატიისათვის მსოფლიო ბანკის წარმომადგენლების კარნახით ვითარდება. მათი პირადი ინიციატივა კი, - პოლიტიკური სანქციის (მხარდაჭერის) არქონის გამო შეზღუდულია.